Dogana e Durrësit është në qendër të dyshimeve për një asgjësim fiktiv të 130 tonëve enë kuzhine të kompanisë ARTEG. Sipas informacioneve nga burime brenda administratës doganore, pretendohet se për mbylljen e praktikës janë paguar 130 mijë euro.
Mallrat dyshohet se janë hequr nga regjistrat doganorë përmes një procedure asgjësimi, edhe pse shkatërrimi nuk është kryer. Në lidhje me praktikën përmenden drejtuesi i Doganës së Durrësit, Drilon Bushati, dhe zëvendësdrejtori i përgjithshëm, Erald Delilaj. Përfshirja e tyre në marrjen e ryshfetit nuk është provuar, ndërsa nuk ka prova publike që tregojnë kush i ka marrë paratë.
ARTEG tregton enë kuzhine dhe artikuj shtëpiakë dhe përmendet si subjekti të cilit i përkiste ngarkesa. Sipas burimeve, për 130 tonët është përgatitur dokumentacion asgjësimi, por mallrat dyshohet se kanë marrë tjetër destinacion. Një pjesë e dyshimeve lidhet me mundësinë që ato të jenë rikthyer në treg, jashtë kontrollit doganor dhe pa shlyer detyrimet përkatëse.
Një sasi prej 130 mijë kilogramësh nuk mund të shkatërrohet pa lënë gjurmë. Përveç procesverbalit duhet të ekzistojnë dokumentet e transportit, regjistrat e magazinave dhe të dhënat e operatorit që ka kryer asgjësimin. Nëse këto dëshmojnë një operacion që nuk ka ndodhur, bëhet fjalë për dyshime për falsifikim të akteve zyrtare dhe nxjerrje të paligjshme të mallrave nga kontrolli doganor.
Rasti i ARTEG është përmendur edhe në publikime të mëparshme, ku është ngritur dyshimi për asgjësim fiktiv. Megjithatë, nuk është bërë publik dokumentacioni i plotë që tregon ku kanë përfunduar mallrat dhe kush e ka certifikuar shkatërrimin e tyre. Përgjegjësia konkrete lidhet me urdhrat, autorizimet dhe firmat e personave që kanë administruar ngarkesën deri në mbylljen e procedurës.
Dyshimi më i rëndë është se Dogana e Durrësit mund të ketë shërbyer si mbulesë për nxjerrjen e mallrave në qarkullim, duke i deklaruar të shkatërruara. Në këtë rast, përfitimi i mundshëm nuk kufizohet te 130 mijë eurot e pretenduara, por përfshin edhe vlerën tregtare të enëve dhe detyrimet doganore që mund të jenë shmangur.
Për 130 tonët duhet të ekzistojë një procesverbal me emrat e firmosësve, vendin e asgjësimit dhe kompaninë që ka marrë përsipër shkatërrimin. Nëse mallrat janë zhdukur vetëm nga letrat, firmat mbi ato dokumente mund të zbulojnë kush e ka mundësuar operacionin.
