Andi Bushati shkruan se përplasja mes kryeministrit Edi Rama dhe kryebashkiakut në detyrë të paraburgosur, Erion Veliaj, shkon përtej rivalitetit politik e personal dhe pasqyron natyrën e regjimit. Sipas tij, çështja nuk është shkelja e të drejtave të Veliajt, siç e paraqesin disa media.
Autori kritikon një pjesë të mediave dhe opinionbërësve që flasin për shkelje të të drejtave të të burgosurit, ndërsa, thotë ai, nuk tregojnë empati për të rinjtë e qëlluar me plumba apo protestuesit e sakatuar. Ai e quan të pakuptimtë debatin për kufizimin e takimeve dhe ndërprerjen e ushqimit nga jashtë.
Sipas Bushatit, historia ndryshon kur vetë Veliaj e ka emërtuar Ramën si njeriun pas burgosjes, kontrollit në qeli, transferimit dhe tentativës për shkarkim. Ai shtron pyetje se si një kryeministër mund të marrë rolin e drejtorit të burgut, të tentojë të ndërrojë avokatin e një të pandehuri, ta kërcënojë me dënim të gjatë apo të dërgojë mesazherë në qeli, përfshirë ministrin e Drejtësisë.
Autori analizon tri kërkesa që Rama, sipas tij, i ka drejtuar Veliajt: të ndërpresë aludimet për rrëzimin e tij, të dorëzojë drejtimin e bashkisë dhe të pranojë se ka nxitur protestat. Për të parën, shkruan se Rama dëshiron heshtjen e tij për të shmangur precedentin që edhe të tjerët të kritikojnë, duke e krahasuar me gjobat ndaj familjarëve të Spiropalit pas kritikës së saj.
Për kërkesën e dytë, Bushati pretendon se Rama e do bashkinë dhe mbi 8600 punonjësit e saj për zgjedhjet e 9 majit në Tiranë, ndërsa Veliaj e përdor si aset në betejën me drejtësinë. Kërkesa e tretë, sipas tij, buron nga pamundësia për të pranuar se një shumicë është lodhur me këtë pushtet, ndaj i duhej edhe një “armik” brenda radhëve të partisë.
Në përfundim, Bushati shkruan se çështja nuk është që Rama mori rolin e gardianit të qelisë së Veliajt, por që ai sillet si “drejtori i burgut tonë të përbashkët”. Ai e quan fatin e Veliajt të papërfillshëm përballë dhunës së dy javëve të fundit dhe të rëndësishëm vetëm si pasqyrë e sistemit.
